januari 18, 2018

PCOS en kinderwens

Wat als een 2e kindje dan toch misschien een droom blijft?
Ons overkwam het en het had een grootte negatieve sfeer op ons gezin.

Tja, hoe begin ik deze blog. Eigenlijk precies zoals de titel het al zegt, wat als een 2e kindje dan toch misschien een droom blijft? Soms lopen dingen anders dan je verwacht. Een eerste kindje was er zomaar zelfs ondanks de anticonceptie en dan na de bevalling van je eerste wonder geen menstruatie meer. Wat doe je dan?
Helaas over kwam het mij, een jonge vrouw in de bloei van der leven. Gezond en in een goede conditie was ik maar toch klopte er iets niet aan mij. Ik werd maar niet ongesteld na de bevalling. Eerst werd me verteld dat het normaal was en dat het vanzelf kwam maar na negen maanden was er nog geen menstruatie en kreeg ik mijn vraagtekens. Ik besloot samen met mijn man Paul om naar de huisarts te gaan. Niet alleen omwille een tweede kindje maar ook omdat het mij niet gezond leek. Gelukkig begreep de huisarts mijn gedachten en angst en stuurde mij direct door voor een echo om te kijken wat er nou precies aan de hand was.

Vol spanning gingen we dan op weg naar de gynaecoloog, de laatste keer dat ik er was werd ik ingeleid en nu moest ik erheen omdat er geen menstruatie meer kwam. Vreemd vond ik dat. Na zo’n fijn ding ingebracht gekregen te hebben ( NOT ) was het al snel duidelijk. Op mijn twee eierstokken zaten wel honderden onrijpe eitjes, de diagnose PCOS werd mij opgelegd. Jeetje en nu was mijn eerste gedachten, hoe kom ik eraan en wat kunnen we of moeten we er nu mee? Een tweede kindje was een grote wens maar deze zag ik stiekem wel in duigen vallen ook al was hier nog helemaal niet over gesproken. Na een goed gesprek met de gynaecoloog werden wij doorgestuurd naar de fertiliteitsafdeling van het Elisabethziekenhuis. Twee weken later konden we daar al terecht. Allerlei vragenlijsten werden er ingevuld en weer dat fijne ding werd ingebracht, nogmaals werd PCOS vastgesteld. Oke en nu was mijn eerste vraag?

Helaas had ik geen fijne arts in het begin, ik moest volgens haar afvallen want ik was te zwaar. Auw dat deed pijn, ik ben namelijk al zo onzeker over mijn lijf en dan wordt er ook nog gezegd dat je te dik bent. Na ons idee viel dit wel mee. Ik woog immers met mijn 1.65 cm precies 65 kilo. Maar goed ik wilde er vanaf of beter gezegd, ik wilde voor een tweede kindje gaan dus nam ik het voor lief en ging gezonder leven want dit kan nooit kwaad.
We zijn begonnen met pilletjes Clomid, ik werd er niet vrolijk van moet ik eerlijk bekennen. Ik had last van die extra hormonen, ik had het warm en had het idee dat ik ondanks mijn gezondere levensstijl steeds boller werd. Ook mijn humeur werd er niet beter op maar toch gingen we verder want wij wilde dit zo graag. De laagste dosis hielp niet, oke nog geen paniek we gaan gewoon naar een dosis hoger. Ook hier kwam geen groeiend eitje van. Inmiddels waren we weer een aantal maanden verder en ook al waren wij niet zo lang bezig ik werd er wel verdrietig van. Elke maand die teleurstelling en soms was ik zelfs jaloers op andere moeders terwijl ik zelf al wel een prachtig meisje had.

De laatste poging met clomid en de hoogste dosis als dit niet zou werken dan zouden we over gaan met injecteren. En serieus ik haat naalden en vind het dood eng. Alleen de gedachten al maakte me Spaans benauwd. Maar goed nogmaals wij wouden dit dus we gingen ervoor. Ondertussen hadden Paul en ik serieuze gesprekken over hoe ver we zouden gaan en gelukkig waren wij het hier samen over eens, we gaan zover we kunnen. Wij willen nog zo graag een broertje of zusje voor ons meisje!

Ondertussen kregen we een andere arts omdat ik deze had gevraagd omdat ik gewoon heel erg onzeker werd van de vorige arts, het betekend helemaal niet dat zij slecht was maar gewoon niet mijn type mens om mee samen te werken in zo’n emotionele gebeurtenis.
Het zag er teleurstellend uit, na drie afspraken om dat fijne ding weer ingebracht te krijgen en laatste echo zagen we daar een eitje en ja hij was gegroeid, 21 mm groot en hij zou binnen enkele dagen gaan springen maar of die eisprong goed was zou dan de vraag zijn. Ik kreeg de keus om dit eitje de kans te geven of om dit eitje af te breken en te gaan voor injecteren. Ik was zo enorm blij dat ik uit de stoel sprong en de desbetreffende arts een dikke knuffel gaf en besloot om het eitje een kans te geven. Die middag belde ik mijn man op om het te vertellen en samen hebben we gehuild aan te telefoon ( we waren nog niet eens zwanger). Na het bloedprikken om te kijken of het een goede eisprong is geweest was het die twee enorme spannende weken afwachten. Ik maakte mezelf helemaal gek, ik zag ineens overal aderen over mijn borsten lopen en vond dat ik misselijk was. (tja, je kan jezelf maar gek maken ). En weetje, na die twee akelige weken had ik op 3 decemer 2016 een positieve zwangerschapstest. Yes het was ons gelukt, wij waren zo blij en gelukkig dat we het op 5 december aan allebei onze ouders vertelde terwijl we pas vier weken zwanger waren.
Over de zwangerschap ga ik zeker nog een blog schrijven.

Veel liefs,
Mama Joon.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *