Wereldkankerdag

Op 4 februari is het wereldkankerdag,

een dag waar we aandacht vragen voor de mensen die te maken hebben of hebben gehad met kanker. Denk aan patiënten zelf maar ook hun omgeving, familie vrienden en kennissen. Ik vond het daarom ook belangrijk om hier een blog over te schrijven. Waarom? Lees dan snel verder.

Ook ik heb te maken met kanker, een hoop mensen in mijn omgeving vechten tegen deze rot ziekte. Met als belangrijkste persoon mijn vader. Hij vecht sinds 2014 met deze rotziekte. Het gaat hem gelukkig goed af nu en dat doet ons allemaal goed. De dag dat we te horen kregen dat mijn vader kanker had was een van de meest verschrikkelijkste herinneringen in mijn leven. Ik vergeet dit moment nooit meer. Ik was nog niet zo lang geleden bevallen en ik mijn vader lag wegens veel pijn in het ziekenhuis. Ik ging minstens een keer per dag bij hem op bezoek, die dag dus ook.
Samen met mijn moeder, onze oudste dochter van toen een paar weken en een goede vriendin van mijn vader zaten wij koffie te drinken. Te kletsen over koetjes en kalfjes, even mijn vader afleiden van deze vervelende situatie. Tot dat een vriendelijke dokter binnen kwam met het nieuws dat er gedacht werd dat mijn vader kanker zou hebben. Mijn roze wolk werd compleet overdonderd door een hele grote zwarte wolk vol met regen en onweer. Ik kon alleen nog maar huilen, ik zag mijn vader en moeder overstuur en kon dit niet aanzien. Ik ben uit paniek de kamer uitgelopen en heb in de gang heel hard gehuild. Tja achteraf had ik nooit weg willen lopen maar ik raakte in paniek en wist mezelf geen houding te geven.

Na veel onderzoeken bleek dat mijn vader de ziekte van Kahler had. De ziekte van Kahler is een vorm van botkanker of beter gezegd beenbergkanker waarbij er tumoren van plasmacellen in het beenmerg ontstaan. Plasmacellen maken anti-stoffen aan, zodat we goed beschermd blijven tegen externe indringers maar wanneer plasmacellen overactief zijn wordt er teveel van bepaalde typen antistoffen aangemaakt. Door dat die plasmacellen overactief zijn en gaan woekeren kan er botkanker ontstaan.
Meestal is dit bij oudere mensen boven de 60 a 65 jaar maar soms komt het ook bij jongere patiënten voor. ( mijn vader was in 2014 namelijk pas 50 jaar) De oorzaken van beenmergkanker zijn nog niet volledig duidelijk maar er lijkt een verband te bestaan met een verlaagde werking van het immuunsysteem en er zijn ook aanwijzingen dat contact met landbouwgif en andere chemische stoffen mogelijk een oorzaak vormt van het op latere leeftijd beginnen woekeren van plasmacellen in het beenmerg.
Ja symptomen had mijn vader zeker wel zoals het snel breken van botten, mijn vader had een trap gehad van een paard en had een hoop ribben gebroken en gekneusd. Ook na deze gebeurtenis had hij veel pijn in zijn botten en was hij zelfs gekrompen. Ook vermoeidheid en snel infecties oplopen werd opgemerkt maar ach kanker, daar hadden we niet aan gedacht. Dat zagen we helaas wel veel gebeuren bij andere maar was nog nooit zo dicht bij ons geweest.

Mijn vader heeft een heftige tijd gehad, en wij als gezin en familie dus ook. Gelukkig zijn wij goed gesteund door familie en vrienden en konden we er voor elkaar zijn. Van ziekenhuis naar ziekenhuis en chemo hier en daar heeft mijn vader toch een flink gevecht tegen die rot ziekte. Ook een stamceltransplantatie kwam te pas en gelukkig is dit positief uitgeslagen. Beter worden zal hij nooit meer worden maar gelukkig voelt hij zichzelf goed en kan hij genieten van het leven.

Ik merk aan mezelf dat ik het stiekem best moeilijk vind als mensen beginnen over kanker, ik voel mezelf dan zo ontzettend verdrietig maar ook voel ik een angst. Want je weet nooit hoe deze rot ziekte afloopt. Ik heb er van geleerd om te genieten van het leven hoe cliché dit dan ook klinkt. En mag ik ook even zeggen dat ik enorm trots ben op mijn vader, hoe hij dit allemaal maar flinkt.

 

F*ck cancer!

Liefs Mama Joon